واما تو ای حسین!

 با تو چه بگویم؟

 " شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هائل" و تو ای چراغ  راه،

 ای کشتی رهائی،

ای خونی که از آن نقطه صحرا، جاودان می طپی و می جوشی و در بستر زمان جاری هستی و بر همه نسل ها می گذاری و  هر زمین  حاصلخیزی را  سیراب  خون  می کنی و هر بذر شایسته را در زیر خاک  می شکافی و می شکوفانی و هر نهال تشنه ای  را  به برگ و با ر حیات و خرمی می نشانی...

ای آموزگار بزرگ شهادت!

برقی از آن  نور  را  بر  این شبستان  سیاه  و نومید ما بیفکن،

قطره ای از آن خون را در بستر خشکیده  و نیم مرده ما جاری ساز،  و تَفی از آتش آن صحرا ی آتش خیز  را به این زمستان سرد و فسرده ما ببخش .

ای که "مرگ سرخ "را برگزیدی تا عاشقانت را از "مرگ سیاه" برهانی

تا با هر قطره خونت، ملتی را حیات بخشی، و تاریخی را به طپش آری، وکالبد مرده و فسرده عصری را گرم کنی،  و بدان جوشش وخروش زندگی و عشق  وا  می دهی

ایمان ما،  ملت ما،  تاریخ  فردای ما،  کالبد زمان ما،

                                   " به تو و خون تو محتاج است "

دکتر علی شریعتی

.. مرا با مرگ می ترسانی؟ هیهات! تیرت به خطا رفته و کمانت به پوچی رسیده است. من از مرگ نمی ترسم، چرا که شخصیت و اراده آهنین من بالاتر و والاتر از آن است که به خاطر ترس از مرگ، فرومایگی را تحمل کند. آیا شما جز کشتن من به چیز دیگری قادر هستید؟ آفرین به کشته شدن در راه خدا. آری شما می توانید مرا بکشید ولی نمی توانید مجد و عظمت مرا نابود کنید و شرف و عزتم را از بین ببرید. پس در چنین شرایطی هیچ باکی از کشته شدن ندارم..

برف   برف      برف     برف      برف         برف     برف      برف                برف           برف          برف          برف        برف     برف      برف         برف             برف                 برف                    برف                       برف                                                               برف                                                    برف

۵

زرد

قرمز

چراغ قرمز شد حلا بايد 40 ثانيه پشت چراغ بموني واي چه عذاب آوره اونم تو اين سرما. . .

يه پيرمرد فال فروش ميزنه به شيشه ، نگاش ميكني اونم فال هايي كه تو دستش هست و مياره بالا ، تو هم با سر ميگي نه. . .

ديدي چقدر ساده از كنارش گذشتي؟ حتما تو دلت ميگي چرا دولت اينارو جمع نميكنه؟

فكر كردي به اون پيرمرد كه به سختي ميتونه راه بره چرا تو اين سرما بايد جلو ماهايي كه وظيفمون احترام به بزرگتره سر خم كنه تا شايد دلمون به رحم بياد. . .

اون اين سختي و براي چي تحمل ميكنه؟  شايد واسه دختري كه تو خونه داره و براي جهيزيه اون نمي تونه كاري كنه. . . شايدم براي همسري كه بعد از يك عمر زحمت الان مريض گوشه ي خونه خوابيده. . .

اون دونه دونه به شيشه ماشينا ميزنه به اميد اينكه يكي ازش فال بخره اما بين اين همه آدم فكر ميكني چند تاشون حاضر هستن به اون نگاه كنن؟

"خوب ماشين تازه گرم شده بچه ها سرما ميخورن بره يه جا ديگه گدايي كنه" اينارو پيرمرد هر روز ميشنوه!

كاش ميشد كاري كرد كه ديگه كسي مجبور نباشه از اين راهها خرج زندگيش و تامين كنه! كاش به جاي اينكه امروز يه ماهي بهش بديم ، ماهيگيري يادش بديم. . . .

4

 ۳

2

1

 چراغ سبز شده حالا ميتوني راه بيوفتي بدون اينكه ديگه اون پيرمرد رو حتی به ياد بياري. . .

آغاز سال 2008 میلادی مبارک باد.

توی راه به 15 شب پیش فکر می کرد، به خوابی که دیده بود..

- چرا سیما نمی آد پس؟

- سیما کجاست؟

- پس کی سیما و بقیه بچه ها می آن؟

اینا سوالایی بود که هر چند دقیقه یکبار یکی از بچه های حاضر در جشن از سایرین می پرسید. بچه هایی که سیمارو می شناختن اون قدر از شادی هاش تعریف کرده بودن که بین همه احساس دوستی صمیمانه ای با سیما برقرار شده بود.

سیما همچنان غرق در افکار خودش بود..

15 روز پیش بهد از تعریف خوابش برای مادر نزدیک بود که کتک مفصلی بخوره که البته با شوخی و خنده فرار کرده بود..

مجلس مهمونی و تولد همچنان انتظار سیما رو می کشید.

- سیما قول داده که بیاد.. حتما میاد..

- سیما خیلی خوش قوله می دونه که بدون اون خوش نمی گذره..

صدای ترمز و ضربه های سختی که حاصل از برخورد دو تا ماشین به هم بود، سیما رو از افکارش بیرون کشید و اما لحظه ای بعد سیما خواب بود خوابی عمیق و ابدی.. خوابی که بیداری نداره! این حرفارو دکتر به مادر سیما می گفت اما باورش برای هیچ کس ممکن نبود که سیمای عزیزشون واسه ی همیشه از پیششون رفته و دیگه خبری از اون همه شیطنت و شادی نیست..

آخه زود بود! سیما فقط 23 سالش بود. اول جوونی و زندگی و شادابی و نشاطش اما..

آره. سیما خواب دیده بود که 15 روز دیگه توی یک سانحه ی تصادف رانندگی پر می کشه سوی خدا. مرگ مغزی میشه. اینارو برای مادر تعریف کرده بود و خواسته بود که در این صورت حتما اعضای سالم بدنش رو اهدا کنه اما مادر عصبانی شده بود و می خواست که اونو کتک بزنه. آخه نمی خواست امید و سرمایه ی زندگیش ازین حرفا بگه، که سیما فرار کرده بود..

حالا پیکر پاک و زیباش، با صورت مهتابی و چشم های قشنگش که برای همیشه بسته شده بودن، روی تخت بیمارستان بود و مادر هنوز باور نداشت.. باور نداشت که دختر شاد و سرحالش از پیشش رفته باشه، مرده باشه!!

مادر به یاد حرفای جگر گوشش و خواستش از اون افتاد اینکه اعضای بدنش رو اهدا کنه، اینکه به بقیه جان ببخشه..

برای یه مادر خیلی سخت بود که بدن دختر عزیزش رو تکه تکه کنن!! اما اون تصمیم گرفته بود که خواسته ی دخترشو عملی کنه.

سیما به اتاق عمل رفت. ریه هاش بر اثر چند روز ماندن و جا به جایی بین بیمارستان ها عفونت کرده و قابل استفاده نبود اما قلبش که همیشه برای شاد کردن بقیه می تپید، سالم بود. پزشکان اتاق عمل قلب و دو کلیه ی سیما رو به بیماران نیازمند دادند و به آرومی و با احترام هر چه بیشتر جای خالی اونهارو بخیه زدند و پانسمان کردند..

حالا دیگه سیما به آرامش و خواب ابدیش رسیده بود و مادر تا چند روز دیگه صاحب چند فرزند جدید می شد، کسانی که هر کدوم بوی سیما رو برای مادر داشتند و یاد و خاطره ی او را برایش زنده می کردند..

"اليوم اكملت لكم دينكم و اتممتو لكم نعمتي ورزيكمو السلام دينا"

اين علي كيست كه حتي همه دزخيمان

ميشوند در بر او پا كوبان

ميشود در دلشان نور الهي پر نور

زين كه از عشق امير است كه اينان مخمور

امروز علي ، امير مومنان به ولايت رسيد ، امروز دين ما كامل شد، اين عيد بزرگ بر همه ي عاشقان علي(ع) مبارك . . .

ـ پس نغمه کو؟ نیر و نادر و ناصر کجا هستن؟

این اولین سوالاتی بود که از ذهنت گذشت؛ درست پس از اینکه دانستی زنده ای و در زیر آوار خانه ات گرفتار شده ای.آن وقت بود که ماجرای زمین لرزه، لرزه به اندامت انداخت و بغضت را ترکاند. اهسته اشک ریختی، با بدنی کرخت که بعد ها دیگر دردی را هم بر تو تحمیل نمی کرد. اشک از دو طرف صورتت سر می خورد و روی لاله ی گوشهایت می ریخت. دلت می خواست دهانت را باز کنی و فریاد بکشی و بغض سنگین سینه ات را بیرون بریزی؛ اما همان یک بار که دهانت را باز کردی و و نغمه را صدا زدی، خاک دهانت را پر کرد و تنگی نفس و خفگی بی حالت کرد. چقدر دلت می خواست که تکانی به خودت بدهی، الوارها را از رویت برداری، دستی به صورت کوچک نینا بکشی و گونه های سرخش را ببوسی، به سراغ زنت نغمه بروی و نیر و نادر و ناصر را پیدا کنی. می دانستی که آنها در آ نسوی اتاق، زیر تاقچه خوابیده بودند و تو در آخرین لحظه بود که نینا را به سینه ات فشردی و به طرف در دویدی و حالا زیر الوارهای چوبی و سقف حلبی خانه ات میل برخاستن داری. بو می کشی، هَل هَل می زنی و بی تابی می کنی. کجاست جای تاب! سرت گیج می رود سیاهی می رود، و درد و درد و درد چنان چنگ انداخته به سینه ات و قلبت را می فشرد که آرزوی مرگ می کنی: "ای کاش من هم مرده بودم!" شک و تردید به سراغت می آید: " شاید آنها هم زنده باشن"

می دانی که داری به خودت دروغ می گویی. کسی به تو میگوید که آنها مرده اند. بدنهای آش و لاششان، آن سوترزیر آجرهای خانه ی تازه سازت مدفون شده اند. در فکرت می گذرد که ای کاش نیامده بودید! ای کاش به حرف نغمه گوش نمی کردی و در همان آلونک چوبی می ماندید! اول غروب بود که نغمه گفته بود: "امشب شام را در منزل خودمان بخوریم، همان جا هم بخوابیم." و تو که شب قبل در پاسگاه کشیک بودی و بی خوابی و خستگی توی تنت بود، گفتی:"من خسته ام." بعد گفتی:"پس فردا که جمعه است، اسباب کشی می کنیم."

نغمه اصرار کرد و خواست که این قدر لم ندهی و چای نخوری. گفت: " من هم خسته ام. از صبح با بچه های کلاس سر و کله زده ه ام پاشو پولی بده به نادر تا میوه ای چیزی بخره من هم غذای شب رو آماده کنم." تو می دانستی که حرف، حرف توست و امشب همین جا که لم داده ای، خواهی خوابید. سرشب شام را خواهی خورد و بعد از خواب هم نغمه دیگر نق نخواهد زد و پا پیچت نخواهد شد؛ اما بچه هایت ـ نادر و ناصرـ حرف مادر را پی گرفتند و اصرار پشت اصرار که: "بابا تنبلی نکن! امشب بریم خانه ی تازه مان بخوابیم!"

به حرفهایشان اهمیتی ندادی و در عالم خستگی سیگاری آتش زدی. هنوز موضوع رفتن را جدی نگرفته بودی. هنوز اصرار های نغمه کار خودش را نکرده بود؛ نغمه ای که بیش از تو خون دل می خورد و در فکر ساختن ساختمانی که از دو سال پیش نیمه تمام مانده بود، نقشه ها می کشید، حقوق معلمی اش را پس انداز می کرد تا از خیر مصالح دولتی بگذرد و از بازار آزاد الوار و حلب را بخرد و کار را یکسره کند و چنین نیز کرده بود؛ مثل یک مرد. چقدر خون دل خورد تا از دست بنا و کارگر خلاص شد و کار را تمام کرد. چه شوقی داشت نغمه و چه همتی! تو بها نه ات این بود که ژاندارمی و سر گروهبان پاسگاه. پاسگاه شلوغ بود و محل رجوع و حل اختلاف اهالی.

نغمه بوی پیاز داغ را رها کرده بود توی فضای تنگ اتاق 3×4 اجاره ای که هم  اتاق نشیمن بود و هم آشپزخانه. تا قبل از اینکه نیر و نینا به سراغت بیایند حتم داشتی که رفتنی نیستید؛ وقتی که نینای دو ساله روی سینه ات نشست و نیر چهار ساله کف پاهایت را قلقلک داد، خودت را جمع و جور کردی و ته سیگار را در نعلبکی چای له کردی. نینا سبیلت را می کشید و با آن لحن شیرینش که غم عالم را از سینه ات می گرفت، میگفت: "بابا بلیم! بلیم دیگه..." گونه هایش را بوسیدی و دستت را دور کمرش حلقه کردی و او را به سینه ات فشردی؛ مثل حالا که الوارها نینا را به تو می فشرند. از دلت گذشت که ای کاش می توانستی نینا را از روی سینه ات بلند کنی ؛ صورتش را مقابلت بگیری و گونه هایش را ببوسی! احساس کردی که دلت بریش تنگ شده است. حالا یقین داشتی که بعد از این تنها تو و او زنده خواهید بود و زندگی بی نغمه و نیر و نادر و ناصر را در پیش روی خواهید داشت. باز یاد آنها دلت را فشرد و اشکت را درآورد. این بار با دهان بسته فریاد زدی. صدای هق هق خفه ات را می شنیدی. آن قدر گریستی که از هوش رفتی... باز نینا روی سینه ات بود و سبیلت را می کشید و مشت به سینه ات می زد که "بلیم بابا بلیم..." و نغمه صدای جز و پز تابه را در آورده بود و بفهمی نفهمی اخم هایش را باز کرده بود و گویی بارقه ی امید توی چشم هایش موج میزد؛ آن چشم های آبی روشن که در آفتاب برق می زد و تو را به یاد اولین دیدارتان می انداخت.

گروهبان جوانی بودی و با لباس فرم، به خواستگاری اش رفته بودی. هر دو شرمگین بودید و سر به زیر.تنها نگاه های پنهان از بزرگتر ها، می توانست قلب هایتان را پیوند دهد وپیوند هم داده بود. زندگی مشترک در آلونکی چوبی و بعد به دنیا آمدن ناصر و نادر و نیر، که این آخری ـ نینا ـ شیرین ترینش بود و به قول خودت "بابایی". و نغمه در این یازده سال، هم معلمی کرده بود و هم غم خانه را به دوش می کشید.چه صبور بود و سخت کوش!

                                      ادامه مطلب!