آنها که در معرض مستقیم بمباران قرار گرفته بودند با چشم هایی کور و متورم و بدن هایی سوخته و تاول زده و تنگی نفس در حالی که مرتب استفراغ می کردند نمی دانستند تا چند ساعت دیگر زنده می مانند؟

هوای مسموم همه جا پر شده بود. برخی به دستمال نمدار متوسل میشدند تا شاید جلوی گاز های شیمیایی را بگیرند، اما هوای مسموم حتی تا زیر پوستشان نفوذ کرده بود، از راه حلق گذشته، خونشان را آلوده کرده و سراسر زندگی شان را به سلطه خود در آورده بود.

در این حادثه که روز بعد نیز تکرار شد، هواپیماهای بمب افکن عراقی با بمب های شیمیایی به 4 نقطه پر ازدحام و متراکم جمعیتی سردشت حمله کردند  و تمام مردم بی گناه آن شهر و اطراف آن را آماج گاز های کشنده و دهشتناک شیمیایی قرار دادند.